Inleiding

Het processus coronoideus is een klein botuitsteeksel aan de binnenkant van de elleboog. Bij jonge honden van de grote rassen kan dit stukje los komen te liggen, met als gevolg kreupelheid aan een of beide voorpoten.

Oorzaak

Het processus coronoideus heeft bij de jonge hond z'n eigen groeischijf. Dit is een plaatje kraakbeen van waaruit het bot groeit. Het kraakbeen wordt later vervangen door gewoon bot en het processus coronoideus groeit aan de rest van de elleboog vast. Soms treedt er een storing op bij de groei en rijping van dit kraakbeen en blijft er een klein stukje achter. Aangezien kraakbeen niet zo sterk is als bot vormt dit een zwakke plek. Een kleine misstap kan dan al een scheurtje in het coronoid geven en de hond loopt kreupel. De groei en rijping van kraakbeen is een ingewikkeld proces, waarbij naast erfelijke faktoren ook voeding een rol speelt. Met name een overmatige voeding en te hoge kalkgift kan problemen veroorzaken.

Voorkomen

LCM is een belangrijke oorzaak van kreupelheid. De meeste honden zijn tussen de 6 maanden en 1 1/2 jaar oud als de kwaal zich openbaart. Het komt alleen voor bij de grotere rassen. De Berner Sennen hond en Rottweiler zijn rassen waarbij de aandoening vaak voorkomt. Het komt wat vaker voor bij reuen dan bij teven en het zijn meestal de grotere exemplaren die de klachten hebben.

Diagnose

Honden met een LCM lopen voor kreupel. Als beide voorpoten aangetast zijn kan het moeilijk te zien zijn. De hond is dan vaak wisselend kreupel, nu eens links, dan weer rechts. Verder valt op dat ze de ellebogen naar binnen en de ondervoet naar buiten draaien. Bij onderzoek kunnen we een overvuld gewricht vinden en ook kan de elleboog knappen bij bewegen. Typisch is een pijnreaktie bij het tegelijkertijd strekken en uitdraaien van de voorpoot. Op rontgenfoto's is het losse stukje meestal te herkennen. Helaas is lukt dit niet altijd; kleine scheurtjes kunnen onzichtbaar zijn op de foto. In deze gevallen zit er, als de klachten duidelijk op een LCM wijzen, niets anders op dan opereren en in de elleboog kijken.

Behandeling

De behandeling is altijd operatief. Het losse stukje wordt verwijderd en het gewrichtskraakbeen weer glad gemaakt Door de voortdurende beweging in de elleboog zal een los stukje nooit vanzelf vastgroeien. Als de hond niet wordt behandeld zal er een zeer snelle slijtage op treden van de elleboog. Als het eenmaal zover is worden de resultaten van een operatie duidelijk minder. Het is daarom belangrijk om de aandoening zo vroeg mogelijk op te sporen en zo snel mogelijk te behandelen. Als uw hond tot de risicorassen behoort en hij is kreupel aan een voorpoot neem dan snel kontakt op met uw dierenarts om erger te voorkomen. Honden die aan beide ellebogen last hebben worden meestal in twee keer geopereerd. De geopereerde poot wordt namelijk de eerste dagen na de operatie door de hond ontzien en dat lukt met twee geopereerde poten niet zo goed.

Erfelijkheid

Uit het feit dat LCM vaker bij bepaalde rassen voorkomt en binnen die rassen ook meer binnen bepaalde lijnen mag je concluderen dat het in ieder geval tot op zekere hoogte erfelijk is. Ook uit onderzoek is dit inmiddels gebleken. De preciese wijze van overerving is nog niet bekend, maar zal waarschijnlijk net zoals HD op meerdere faktoren berusten. Dit betekent dat het niet verstandig is om met dieren met LCM te fokken en ook hun ouders zouden voor de fokkerij moeten worden uitgesloten. Dieren onderzoeken op LCM voor de fokkerij, zoals ook voor HD gebeurt, kan, maar een probleem is wel dat LCM niet altijd op rontgen foto's valt te herkennen. In Scandinavie probeert men nu honden te rontgenen als ze 2 jaar oud zijn. Op deze leeftijd is bij aangetaste dieren duidelijk slijtage in de elleboog te zien.

Preventie

Om LCM bij honden te voorkomen is een gerichte en verantwoorde fokkerij van groot belang. Daarnaast is het raadzaam om te zorgen voor een juist voederschema. Zoals eerder gesteld, vermijdt overvoeren en wees voorzichtig met kalk en mineralenmengsels. De fabrikant van uw hondevoer en uw dierenarts kunnen u behulpzaam zijn met het opstellen van een goed voederregiem.